Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for მაისი, 2010

ამ ბოლოს ჩემს თავს შევატყვე რომ მონატრებამანიამ შემიპყრო, ყველაფერი მენატრება. 3ღამეა ინტენსიურად ვმეცადინეობ ACCAს და აღმოვაჩინე რომ უზომოდ, უზომოდ მომნატრებია სწავლა. შეიძლება ვინმემ იფიქროს ეს რაღა მოსანატრებელიაო მაგრამ არის 🙂 წუხელ რომ დავწექი მელნის და ქაღალდის სუნი ამდიოდა თითებზე,ამ სუნმა გადამისროლა მოგონებებში. ყოველთვის დიდ მაგიდასთან ვიჯექი, ყველა რვეული,წიგნი თუ კონსპექტი საჭირო ადგილას მქონდა გადაშლილი, ფურცვლაში დრო არ დამეკარგა, იქვე რამოდენიმე კალამი ეგდო, ერთიც დამატებით თმებში მქონდა გარჭობილი. ყოველთვის მედგა უუუზარმაზარი ჭიქით ჩაი, ყავას იშვიათად ვწყალობდი, თუ ძალიან არ ჩამომეძინებოდა მანამდე არ ვეკარებოდი 🙂  ბავშვობაში მეგონა წიგნს ბალიშის ქვეშ თუ დავიდებდი თავისით შეფრინდებოდა რაც იქ ეწერა თავში, დიდობისას მეცადინეობაში ღამენატეხს რამდენჯერ მინატრია რომ მართალი ყოფილიყო 🙂

ახლაც ჩემს მაშინდელ ოთახში ვზივარ, ვმეცადინეობ შიგადაშიგ ვნატრობ თავში თავისით შეფრინდეს რაღაცრაღაცეები, მაგრამ უფრო ძირითადად ვბეჯითობ. 13ში მეორე შიდა გამოცდა მაქვს დიდი იმედი მაქვს კარგად ჩავაბარებ. წუწუნი და წინასწარ ტირილი ჩემი სტილია, დარტყმა ადვილად რომ გადავიტანო ხოლმე მაგრამ საბედნიეროდ ასეთი რამ არ მომხდარა ჩემს ცხოვრებაში ჯერ და დიდი იმედი მაქვს არც მოხდება 🙂

Read Full Post »

გუშინ გიომ გადწყვიტა წინა დღის შეცდომა გამოესწორებინა და საღამო ერთად გაგვეტარებინა. როგორც ჯერ კიდევ 1კვირის წინ ვიყავით შეთანხმებულები წავედით რობინ ჰუდზე, ძალიან მაინტერესებდა რიდლი სკოტის და რასელ ქროუს კიდევ ერთი ტანდემი, რამდენად სხვა მხრივ დაგვანახებდა რეჟისორი ამ ისტორიულ გმირს.  სხვა ეკრანიზებული “რობინ ჰუდებისგან” განსხვავებული ფილმია.  საფრანგეთში ნორმანების წინააღმდეგ მებრძოლი რიჩარდ ლომგულის გარდაცვალების შემდეგ რობინ ლონსტრაიტი გადაწყვეტს რომ დაბრუნდეს ინგლისში. უკან გზაზე მომავალი ის აწყდება მომაკვდავ რობერტ ლოქსლის, რომელსაც სამშობლოში მეფე რიჩარდის სამეფო მუზარადი მოქონდა, მაგრამ მოღალატე გოდფრიმ ხაფანგი დაუგო და მთელს ამალასთან ერთად ამოხოცა.  რობინი მომაკვდავ რაინდს პირდება რომ მის ხმალს აუცილებლად ჩაუტანს მოხუც უოლტერ ლოქსლის ნოთინგემში.  ფილმშჳ ქალწული მერიონი (კეით ბლანშეტი) ლოქსლის ქვრივ მერიონადაა ქცეული 🙂 ნოთინგემში მისულ რობინს სერ უოლტერი რიგი მიზეზების გამო საკუთარ შვილად მიიღებს. ამასობაში მოღალატე გოდფრი მეფე იოანეს (King John) მრჩეველი ხდება და საფრანგეთიდან ჩუმად გადმოსულ ჯართან ერთად იწყებს ინგლისის აწიოკებას.  შემდეგ ბევრი საინტერესო რამ ხდება, რომელიც უნდა ნახოთ. რამოდენიმე სცენამ სერიოიზული შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე, უსერიოზულესი ოპერატორული ნამუშევარი იყო, განსაკუთრებით ფრანგების მოგზაურობა ზღვაზე, მეც იქ მეგონა თავი 🙂 . ბოლოს ფილმი იქ მთავრდება სადაც სხვა “რობინ ჰუდები” იწყება 🙂 რობინ ლონგსტრაიტს მეფე იონე კანონგარეშედ გამოაცხადებს და ის მერიონთან, რამოდენიმე მეგობართან და ტყის ბავშვებთან ერთად იწყებს შერვუდის ტყეში ბედნიერად ცხოვრებას 🙂

ქეით ბლანშეტი როგორც ყოველთვის შეუდარებელი იყო, რამოდენიმე ეპიზოდზე თვალზე ცრემლიც კი მომადგა 🙂

რასელ ქროუს რობინ ჰუდი კიდევ ცოტას წაუმაქსიმუსებდა 🙂 განსაკუთრებით საბრძოლო ეპიზოდებში, მაგრამ მაინც ძალიან კარგი იყო. ნუ მე მომეწონა და კმაყოფილი დავრჩი 🙂

Read Full Post »

დღევანდელი დღე თავიდანვე რაღაცნაირად დაიწყო,ანომ გაიღვიძა, ჩვეული ტემპით დაიწყო საწოლში ხტუნაობა, ვუყურებ ნამძინარევი და რაღაც ვერაა ისე, დავაკვირდი და აღმოვაჩინე, ცალ თვალს ვერ ახელდა, დაწებებული ქონდა საწყალს, მოვწმინდე და გავახელინე 🙂 გუშინ დიდხანს იყო გარეთ ქარში და ალბათ იქ გაცივდა. პედიატრს დავურეკე, ტობრექსის წვეთები და მეტი არაფერი უნდაო.
შუადღით მე და გიო ვაპირებდით გასვლას მაგრამ ჩამოვარდა კოვზი ნაცარში, მამაჩემმა მომტაცა ქმარი :@ გაბრაზებული ვარ, ცეცხლებს ვყრი, მამაჩემი მაინც არ იყო კაცო 🙂 დედაჩემმა როგორც ქალმა გამიგო ბავშვი გაიყვანა და მარტო დამტოვა, მიხვდა აქ რომ ვაპირებდი რაღაცის დაწერას. საღამოს გასვლითიც არ ჩამეშლება დიდი იმედი მაქვს თორემ მერე უკვე არვიცი…. ჭეშმარიტ სასოწარკვეთილ დიასახლისად ვიქცევი 🙂
რა კარგი იყო ადრე, ყველა ერთად რომ ვიყავით, თქმა და გაკეთება ერთი იყო. ახლა კიდევ შემომეფანტეთ ყველა. ველოდები სექტემბერს როცა ყველა ისევ დაბრუნდება და მეც მეშველება 🙂

მარი მენატრები!!! თუ კიდევ დიდხანს გააგრძელებ მაგ უაზრობას იცოდე აღარ მომენატრები.
ქეთი შენ ჯერ არ მომნატრებიხარ 🙂 უბრალოდ ძალიან მოვიწყინე უშენოდ, ისე მალე ჩამოხვალ რომ ვერც მოვასწრებ საფუძვლიანად შენს მონატრებას 🙂

ქალბატონო ეკატერინე დედების ამპლუაში რომ არ გავგიჟებულვართ ხომ არ დაგვიწყებია? 🙂 დაამთავრე დროზე ეგ პროექტი და ჩამოდი შენც

შორენა შენ კიდევ ადამიანური სამსახური იშოვე 🙂
თქვენთან ერთად ყოფნა და გიჟობა მომენატრა გიორლზ :*

Read Full Post »

უკვე აღარ მიყვარს სოფლისაკენ მიმავალი გზა, ადრე შემეძლო მთელი მგზავრობის მანძილზე მეთვალიერებინა გარემო, სად რა შეიცვალა, სად ახალი სახლი აშენდა, ზაფხულში ხორბლის ყანებისთვის მეყურებინა, გაზაფხულზე ყაყაჩოს და სოსანისთვის მაგრამ ახლა ვეღარ. ამ სახლებს რომ ვხედავ გული მეწურება, ღირსება წართმეულად, ნაცემი ბავშვივით ვგრძნობ ხოლმე თავს. ომმა მეც რადიკალურად შემცვალა. წეროვანს, ხურვალეთს გზისპირა დასახლებებს შორიახლოდან ვხედავ, ჩემი სოფლისკენ რომ გადავუხვევთ კიდევ იქვე 10მეტრში არის ახალი სოფელი, ახალი ბერბუკი. სულ სადღაც 50-70 სახლი იქნება. დაახლოებით 1.5 წელია იქ ცხოვრობენ,ყოველ ჩასვლაზე ერთი რამ მატირებს განსაკუთრებით, სასაფლაო საოცარი სისწრაფით იზრდება და იზრდება. დღეს მანქანიდან ვითვლიდი, 60მდეა თუ მეტი არა. ძალიან ბევრია ასეთი პატარა სოფლისთვის. ასე მგონია ვერ უძლებენ იმ ტკივილს რასაც შენს მშობლიურ სახლთან ახლოს და თან ძალიან შორს ყოფნა ქვია. წარმოიდგინე იქვე სულ რაღაც 30 კილომეტრში გეგულებოდეს შენი სახლი, შენი მიწა, შენი ეზო და ვერ მიდიოდე…………..
როდემდე, როდემდე????

Read Full Post »

ხო, ზუსტად ასე ვარ ამ წუთას, ჩემს მე6 კლასელ ძმას სკოლაში ქართულის მასწავლებელმა თემა მისცა “უბედური ქვეყნის უბედური შვილები” დღევანდელი რეალობიდან დაწერეთო.

დავრეკავ და გავარკვევ ყველაფერს. მე რომ დედაჩემის ადგილას ვიყო პროტესტის ნიშნად სულ არ დავაწერინებდი ამ თემას!!!

p.s დავრეკე და გავარკვიე, ომში დაღუპულ ჯარისკაცებზე გააკეთოს აქცენტიო. ის ადამიანები ჩემთვის გმირები არიან და არ შეიძლება მასწავლებელმაც ამ კუთხით დაანახოს ბავშვებს და არა მაინცდამაინც “უბედურ შვილებად? “

Read Full Post »


მე შემომიტია, თან სასტიკად, მაგრამ რით ვუმკურნალო არ ვიცი. ზუსტად 3კვირაა არც ერთი ACCAს ამოცანა არ ამომიხსნია, კიდევ კარგი თემას მაინც ვსწავლობ, მაგრამ ამოცანებს ვერაფერს ვუხერხებ, დავათრევ წიგნს, რვეულს და კალკულატორს ოთახიდან ოთახში, გადავშლი დავიწყებ ამოხსნას და ფიქრებიც დაიწყებენ აქეთ-იქეთ ხტუნაობას 🙂 მასშტაბურად გავზარმაცდი, ფორუმზეც ვეღარ ვაქტიურობ უწინდებურად, აღარც ფერმებს ვუვლი FBზე (აქ დიდი LOL) აღარც ვკითხულობ, . რა მჭირს ვიცოდე მაინც :ვის: საბედნიეროდ ჩემი სიზარმაცე ბავშვის მოვლაზე არ ისახება, ძველებურად კარგი და ყოჩაღი დედა ვარ 🙂 შემომილაწუნეთ ვინმემ, დროზე გამომაფხიზლეთ და გამომიყვანეთ გაზარმაცება-გაქსუების სტადიიდან თორემ ჯანდაბას ყველაფერი – გამოცდაზე გავFეილდები!!!

Read Full Post »

ცხოვრებაში არის ხოლმე მომენტები როდესაც წარსული სასიამოვნოდ გვახსენებს თავს. გასულ კვირას ჩემ სოფელში ვოიაჟსაც ქონდა ასეთი ეფექტი. თბილისში გადმოსვლის შემდეგ დედამ ყველა ჩემი სკოლის დროინდელი რვეული თუ ჩანაწერი ერთ ყუთში მოათავსა და სოფელში შეინახა. შაბათს აივანზე ბოდიალისას შემთხვევით გადავაწყდი ამ ყუთს, გავხსენი და წავედი შორს უკან, ჩემს ბავშვობაში…სათითაოდ ვიღებდი ამ დამტვერილ რვეულებს ვათვალიერებდი, განსაკუთრებით უკან გვერდებს, ჩემი და ეკას წერილები და ნაჯღაბნები ჭარბობდა ტექსტით: აუ მე არ გამიძახოს, თუ გამიძახებს ეს ადგილი მიკარნახე, დღეს მუსიკა მაქვს და მეზარება, აუ მეც, მოდი გავაცდინოთ. შეხედე მასწავლებელს სად იყურება, ჭერში ბუზებს თვლის? აუ ოფოფივით აქვს თმები და ა.შ. რამდენჯერ დავუჭერივართ ამ რვეულების მიწოდება-მოწოდების დროს 🙂 ვაგრძელებ ქექვას, წიგნები, სავარჯიშოები, წერილები ბოლოს ერთი იყო დარჩენილი, გაცრეცილი და დათხელებული, მაშინვე ვიცანი, ოდესღაც 100ფურცლიანი რვეული იყო, ქართულისთვის, მაგრამ დღეს 40ფურცელზეა ჩამოსული. გადავფურცლე და რაღაცნაირად ვიგრძენი თავი. მეცხრე კლასის რვეული იყო, ამ პერიოდში განსაკუთრებით მინდოდა რეპორტიორობა, ვიჯექი და ვწერდი ჩანახატებს, ვიღებდი ინტერვიუებს სკოლის გაზეთისთვის. მერე იყო ზვიადისთან კერძო გაკვეთილები. ამ ადამიანმა უამრავი რამ მასწავლა, ჩემი ინტერესებიდან გამომდინარე ინტერვიუებს მავალებდა ლიტერატურულ პერსონაჟებთან, არჩევანში არ მზღუდავდა, მეც ბედნიერი ვიყავი, ვწერდი და ვწერდი. ამ რვეულში რამოდენიმე ასეთი ინტერვიუ იყო შემორჩენილი, თვითონაც გამიკვირდა რამხელა ფანტაზია მქონია 14-15წლის ასაკში 🙂 პირველი დავალება იყო ინტერვიუ ჩემს საყვარელ ლიტ. პერსონაჟთან. და ვინ იყო ის? გამოცნობა თქვენთვის მომინდვია 🙂

– გამარჯობათ მის შარპ. გმადლობთ რომ დამთანხმდით შეხვედრაზე.
მის შარპ მე არ შემიძლია ჩვენი საუბრის დასაწყისშივე არ შეგადაროთ კვაჭი კვაჭანტირაძესა და ოსტაპ ბენდერს. თქვენ რა აზრის ხართ ამის შესახებ,მიუღებელი ხომ არაა თქვენთვის?
– არა რატომ, ჩვენ სამივე ძალიან ვგავართ ერთმანეთს, არაფრისგან ვცდილობთ რაღაც შევქმნათ, ყველას და ყველაფერს ჩვენი მიზნების მისაღწევად ვიყენებთ, ცივი გონებით ვმსჯელობთ, გრძნობებს არ ავყვებით, არავინ გვიყვარს საკუთარი თავის გარდა. მთავარია ჩვენ ვიყოთ კარგად და სხვები არ გვეკითხება.
– თქვენ სიყვარული ახსენეტ. იყო ადამიანი რომელსაც თქვენ უსაზღვროდ უყვარდით, მაგრამ თქვენ არც ის დაინდეთ.
– მის სედლის გულისხმობთ ალბათ არა? ემილია ჯორჯ ოზბორნისთვის ცოცხლობდა, ადამიანისთვის რომელიც მთელი არსებით მძულდა. სამწუხარია ემილია ჩემი შურისძიების მსხვერპლი რომ გახდა.
-მის შარპ თქვენ გყავდათ კიდევ სხვა კეთილის მსურველიც, მის კროული, რომელიც ტქვენ დიდ პატივს გცემდათ.
– მართალია, მის კროული როუდონის მამიდა რომ არ ყოფილიყო ჩვენ ბოლომდე ერთად დავრჩებოდით. ჩვენს ხასიათებში ძალიან დიდი მსგავსება იყო, ალბათ ეს იყო ურთიერთპატივისცემის ერთერთი მიზეზი
– სერ პიტზე რას მეტყვით?
– სერ პიტი? უზომოდ ძუნწი, გადაგვარებული და გაქსუებული ”წარჩინებული” წარმოიდგინეთ ”არისტოკრატი” რომელიც მთელი დღე იმას ფიქრობს როგორია თალგამის მოსავალი ან კიდევ რამდენს იწონის გასუქებული ბურვაკი!
– თქვენ გქონდათ შანსი მისი მეუღლე გამხდარიყავით. მან ცოლობა გთხოვათ
– ყველაფრის მიუხედავად სხვა მდგომარეობაში მე ამ წინადადებაზე უარს არ ვიტყოდი, მაგრამ სამწუხაროდ, იმ დროს უკვე გათხოვილი ვიყავი. ეს იყო ჩემთვის შემოთავაზებული ყველაზე იღბლიანი წინადადება რაც ჩემი წინდაუხედაობის გამო ვერ განხორციელდა.
– როუდონ კროული, რატომ გათხოვდით მასზე?
– იმის მიუხედავად რომ როუდონი მის კროულის მემკვიდრე იყო, სამწუხაროდ ჩვენი ნაბიჯები ბოლომდე მაინც ვერ გავთვალეთ და მემკვიდრეობის გარეშე დავრჩით.
– თუმცა თქვენ ამ მემკვიდრეობის გარეშეც მშვენივრად გრძნობთ თავს
– ნამდვილად.როუდონი ყველაფერს აკეთებს ჩვენთვის. ჩვენ გენერალ ტაფტთან დაახლოებული პირები ვართ, ეს კიდევ ბევრ რამეს ნიშნავს ინგლისში. ასევე ძალიან გვეხმარება მის კროულის სახელიც, რომელიც ძალიან კარგად ახსოვთ ლონდონში.
– მის შარპ თქვენ შეგეძინათ შვილი, რას აპირებთ მასაც თქვენი პრინციპებით აღზრდით?
– რატომაც არა? მე ჩემი პრინციპებით მივაღწიე იმას რაც მაქვს. ვერავიტარ ცუდს ვერ ვხედავ ამაში.
– დიდი მადლობა ინტერვიუსათვის. გისურვებთ ახლა მაინც დაგესვენათ ამაოების ბაზრის ფაციფუცისა და შეხლა-შემოხლისაგან

ზედმეტად ბავშვურია, ბევრი შეცდომაა, არც თუ ისე გამართული წინადადებები 🙂 მაგრამ მაინც კარგია
აფსუს ჩემო დაკარგულო ჟურნალისტის ნიჭო 😀

Read Full Post »

Older Posts »