Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘ტრადიცია’

მე ვარ ჩაისტი და არა ჩაიმანი 🙂 უზომოდ მიყვარს ეს სასმელი, უზომოდ! დღეში რამდენ ჭიქას მივირთმევ ვერ დავთვლი. ჩემი განსაკუთრებული სიყვარულია earl grey tea .-  მისი განსაკუთრებული გემო და არომატი გამომდინარეობს შავი ჩაის და ბერგამოტის ქერქის სინთეზით. ადრე ძირითადად სუპერმარკეტში ვყიდულობდი Twiningsის ამ სახეობას, მაგრამ ბოლო 1.5 წელია უკარგესი მაღაზია აღმოვაჩინე ფალიაშვილის ქუჩაზე, უკიდეგანო ასორტიმენტით და მომღიმარი კონსულტანტი გოგონათი. ორსულობისას განსაკუთრებით მიყვარდა იქ მისვლა და სხვადასხვა ჩაის დაგემოვნება. ახლა ძირითადად ჩემი დეიდაშვილი მამარაგებს.

ჩაის სიყვარულში მამას დავემგვანე, ყოველთვის მოქონდა სახლში ხარისხიანი ჩაი, მერე ვისხედით ერთად და ვარჩევდით როგორი გამოდგა. ახლაც დედასთან რომ მივდივარ სულ მე მაყენებინებს მამა ჩაის, ერთგვარი ტრადიცია ალბათ.

ჩაის დაყენების და სმის მთელი რიტუალი მაქვს, რომელიც როგორც წესი ჩემს ძვირფასს მეორე ნახევარს ბოლომდე არ ესმის და უკმაყოფილო მებუზღუნება ხოლმე რამდენი ხანი ვუნდები 1ჭიქა ჩაის სმას 🙂 დედასთან მაქვს ლამაზი შუშის ჭიქა, რომელიც ანიმ მაჩუქა, იქედან განსაკუთრებიტ მსიამოვნებს, სპეციფიური მოყვანილობა აქვს და ალბათ განსაკუთრებით შევიგრძნობ გემოსაც და არომატსაც.

ახლაც ამ სიცხეში გვერდით მიდგას ცხელი ჩაი, ნეტარებიტ ვწრუპავ და თან ვპოსტავ. ნებისმიერ ჩაციებულ სასმელს მირჩევნია ამ წუთას.

ვთაგავ ასევე ჩაისტ ლილუს და დოლორესს 🙂

დიახ მე Tea addict ვარ 🙂

Advertisements

Read Full Post »

გუშინ გუგლში ბავშვის ტირილზე ვეძებდი ინფოს, და უცებ ამომიგდო  Japanese baby crying festival პირველი რაც გავიფიქრე WTF? 😀  თურმე რა ხდება, მთელი 400წლიანი ისტორია ქონია ამ ტრადიციას.  ყოველი წლის გაზაფხულზე, იაპონელ დედებს მიყავთ წლამდე ასაკის ბავშვები ტოკიოში სენსოჯის ტაძარში, სადაც ერთმანეთს აჯიბრებენ ტირილში 🙂 მათი ღრმა რწმენით ბავშვის ტირილი დააფრთხობს ავ სულებს და მომდევნო წლის მანძილზე ჯანმრთელები იქნებიან 🙂

თვითონ რიტუალს რაც შეეხება, სუმოს მოჭიდავეებს ხელში უკავიატ ბავშვები და ერთმანეთის პირისპირ დგანან, აიძულებენ პატარებს იტირონ, ძალიან ძალიან ხმამაღლა. თუ ვერ აატირეს მაშინ ისეთ ნიღაბს ირგებენ სახეზე ბავშვს კი არა დიდს აატირებენ.
წელს ნაკისუმოს ამ ფესტივალში 80ზე მეტი ბავშვი იღებდა მონაწილეობას, გამარჯვებული კი რაღათქმა უნდა ყველაზე ხმამაღლა და დიდხანს მოტირალი პატარა გახდა.

დასანანია იაპონიაში რომ არ ვცხოვრობ, ანო ხელიდან არ გაუშვებდა ამ ტიტულს 🙂 ხმამაღლა და გულის გამგმირევ ტირილში 🙂

Read Full Post »

სიყვარულის არსზე და რაობაზე არ დავიწყებ ლაპარაკს, ტყუილად დავშვრები 🙂 მარტო ერთს ვიტყვი , სიყვარულის ნიჭი ყველა ადამიანს არ აქვს….

ახლა რომ ვუფიქრდები სულ 3ჯერ მიყვარდა. პირველად ბაღში 🙂 სკოლაშიც გაგვყვა ის სიყვარული, შემდეგ მიილია და ჩაქრა, ახლა გორში რომ ჩავდივარ და ვხედავ გულიანად გვეცინება ხოლმე ორივეს.

მეორე სიყვარული, ყველაზე გარდამტეხი მომენტი იყო ჩემს ცხოვრებაში,  ბევრი რამ მასწავლა და იმედი მაქვს მეც ვასწავლე, სულ 4თვე ვხვდებოდით მაგრამ ეს 4თვე ძალიან ბევრ რამეს იტევს. არვიცი წაიკითხავ თუ არა ოდესმე ამას მაგრამ მაინც დავწერ ძალიან მიყვარდი და მეგონა სულ მეყვარებოდი. შენც ძალიან გიყვარდი მაგრამ ვერაფრის გაკეთება ვერ შეძელი ჩემთვის, ვერ გადალახე ის ბარიერი რასაც ზოგადად ”ტრადიცია” შენს შემთხვევაში კიდევ კომპლექსი ერქვა. სწორედ ამიტომაც დავამთავრე ყველაფერი. გამხმარ ხეს ძირში ჭრიან, ჩვენი ურთიერთობა კი ამ გამხმარ ხეს გავდა. ალბათ გწყინს მალევე რომ დაგივიწყე, ასე უნდა მომხდარიყო, თორემ ვერასოდეს დაგივიწყებდი.

გუშინ შორეს მობილურში გადავაწყდი, გამეცინა, იყო დრო ამ ყველაფერს ცრემლების ღვრის გარეშე ვერ ვუსმენდი, ახლა კიდევ უბრალოდ გამეღიმა …

ცოდვა გამხელილი ჯობს, ამ სიმრერაზე ისევ ტირილი მინდა, ამდენი ხნის შემდეგაც კი. ალბათ ბოლომდე ჩვენ ორის სიმღერად დარჩება 🙂

 

შენ რომ არ ყოფილიყავი დღეს ასეთი ბედნიერი ვერ ვიქნებოდი……………… ფაქტია შენთან ურთიერთობამ იმაზე გაცილებით ბევრი მომცა და მასწავლა ვიდრე წარმოვიდგენდი.

მინდა შენც ძალიან ბედნიერი იყო 🙂

მესამე და მთავარი 🙂 ჩემი გიორგი, დღევანდელი დღესავით მახსოვს ჩვენი პირველი საუბარი, რომელიც მარტო იმიტომ გაგიბი რომ ”Deep Purple rocks” გეწერა სიგნაჩაზე 🙂 რამდენით ვარ დავალებული ფარფლებისა და გილანისგან წარმოდგენა ხომ არ აქვთ 🙂 ძალიან სასაცილოდ დაიწყო ეს ყველაფერი, შენი პირველი სურათი მახსოვს, გავიფიქრე, ღმერთო რა კარგი ბიჭია და ცოტა მეტად სიმპათიური რომ ყოფილიყო რა იქნებოდათქო 🙂 სერიოზულად თავიდან არცერთი აღვიქვამდით საბოლოოდ კიდევ….. პირველი შეხვედრიდან რა მახსენდება ხოლმე იცი? კინოში შემთხვევით მკერდზე მოგიხვდა ხელი და ისე დაიბენი პოპკორნი ძირს დაგივარდა 🙂 მერე იყო ომი და სულ მარტო დარჩენილი მე, ერთადერთ შვებად შენთან ლაპარაკი და სმსების წერა მეჩვენებოდა. ამ ყველაფერმა თავისი შედეგი გამოიღო სულ მალე მივხვდი რომ უშენოდ ვეღარ ვიცხოვრებდი. მერე იყო უაზრო ბოდიალი კინოში, შარდენზე, ბოტანიკურ ბაღში, ფეხბურთის თამაშებზე, შიგადაშიგ იყო ჩემი უაზრო გაბუტვები, სკაიპიდან ამოშლა და დაბლოკვები 🙂 მერე ისევ აქეთ-იქეთ წანწალი. და ბოლოს ერთ დღეს მივხვდით რომ ასე აღარ შეიძლებოდა. შემდეგ იყო ეს

შემდეგ ეს

ახლა კიდევ

გიო მადლობა ყველაფრისთვის 🙂 ამ ქყვეყნად მარტო თქვენ ორისთვის ღირს სიცოცხლე…..

Read Full Post »