Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Posts Tagged ‘მასწავლებელი’

როდის შევხვდით? როდის აღმოვაჩინე? ძალიან დიდი ხნის წინ.აქ საუბარი არაა ადამიანებზე, დღეს ჩემს საყვარელ მუსიკოსებზე მინდა მოვყვე. პირველად ალბათ 4წლის ვიქნებოდი მამას ფირსაკრავებში ქექვისას რომ გადავაწყდი,რატომ მომეწონა, ან რატომ მომინდა მაშინ მათთვის მომესმინა არვიცი, უბრალოდ მახსოვს ჩავრთე და დიდხანს, ძალიან დიდხანს ვუსმენდი.  ეს იყო  Deep Purple ალბომით The House of Blue Light. ახლაც სათუთად ვინახავ ამ ”დისკს”

შემდეგ იყო დიდხნიანი პაუზა,  გარშემო თითქმის არავინ უსმენდა ფარფლებს,(არც არავის ეცალა მუსიკის მოსასმენად იმ პერიოდში) ამასობაში გავიზარდე და შევხვდი ჩემს უსაყვარლეს ზვიად მასწავლებელს რომელმაც ისევ თავიდან აღმომაჩენინა და შემაყვარა ეს ჯგუფი, ოღონდ ამჯერად უკვე სულ სხვაგვარად, სხვა კუთხით. მუსიკის  მიღმაც შევიხედე და მაშინ მივხვდი ეს იყო გრძნობების, ადამიანის სულის გამოძახილის, თავისუფლების ნამდვილი ხმები.

მე ბედნიერი ვარ რომ ამ ყველაფერს გიო ჩემზე უფრო მძაფრად აღიქვამს და ჩემზე მეტად გრძნობს. ჩვენი ურთიერთობაც იან გილანის გარშემო დაიწყო და განვითარდა. ჩვენთვის მომღერალზე და მუსიკოსზე გაცილებით მეტია. ოჯახური თილისმასავითაა 🙂  ერთი ოცნება უკვე ავიხდინეთ, ჩვენს ერთერთ love songsს ცოცხლად მოუსმინეთ, ახლა მომდევნო ოცნების ახდენას ველოდებით. როდის დაიდება ამ ვებ გვერდზე ნიუსი სათაურით ”გილანი საქართველოში”. მაშინ იქნებ და ნამდვილად შევხვედროდით ერთმანეთს….. 🙂

Advertisements

Read Full Post »

ხო, ზუსტად ასე ვარ ამ წუთას, ჩემს მე6 კლასელ ძმას სკოლაში ქართულის მასწავლებელმა თემა მისცა “უბედური ქვეყნის უბედური შვილები” დღევანდელი რეალობიდან დაწერეთო.

დავრეკავ და გავარკვევ ყველაფერს. მე რომ დედაჩემის ადგილას ვიყო პროტესტის ნიშნად სულ არ დავაწერინებდი ამ თემას!!!

p.s დავრეკე და გავარკვიე, ომში დაღუპულ ჯარისკაცებზე გააკეთოს აქცენტიო. ის ადამიანები ჩემთვის გმირები არიან და არ შეიძლება მასწავლებელმაც ამ კუთხით დაანახოს ბავშვებს და არა მაინცდამაინც “უბედურ შვილებად? “

Read Full Post »

ცხოვრებაში არის ხოლმე მომენტები როდესაც წარსული სასიამოვნოდ გვახსენებს თავს. გასულ კვირას ჩემ სოფელში ვოიაჟსაც ქონდა ასეთი ეფექტი. თბილისში გადმოსვლის შემდეგ დედამ ყველა ჩემი სკოლის დროინდელი რვეული თუ ჩანაწერი ერთ ყუთში მოათავსა და სოფელში შეინახა. შაბათს აივანზე ბოდიალისას შემთხვევით გადავაწყდი ამ ყუთს, გავხსენი და წავედი შორს უკან, ჩემს ბავშვობაში…სათითაოდ ვიღებდი ამ დამტვერილ რვეულებს ვათვალიერებდი, განსაკუთრებით უკან გვერდებს, ჩემი და ეკას წერილები და ნაჯღაბნები ჭარბობდა ტექსტით: აუ მე არ გამიძახოს, თუ გამიძახებს ეს ადგილი მიკარნახე, დღეს მუსიკა მაქვს და მეზარება, აუ მეც, მოდი გავაცდინოთ. შეხედე მასწავლებელს სად იყურება, ჭერში ბუზებს თვლის? აუ ოფოფივით აქვს თმები და ა.შ. რამდენჯერ დავუჭერივართ ამ რვეულების მიწოდება-მოწოდების დროს 🙂 ვაგრძელებ ქექვას, წიგნები, სავარჯიშოები, წერილები ბოლოს ერთი იყო დარჩენილი, გაცრეცილი და დათხელებული, მაშინვე ვიცანი, ოდესღაც 100ფურცლიანი რვეული იყო, ქართულისთვის, მაგრამ დღეს 40ფურცელზეა ჩამოსული. გადავფურცლე და რაღაცნაირად ვიგრძენი თავი. მეცხრე კლასის რვეული იყო, ამ პერიოდში განსაკუთრებით მინდოდა რეპორტიორობა, ვიჯექი და ვწერდი ჩანახატებს, ვიღებდი ინტერვიუებს სკოლის გაზეთისთვის. მერე იყო ზვიადისთან კერძო გაკვეთილები. ამ ადამიანმა უამრავი რამ მასწავლა, ჩემი ინტერესებიდან გამომდინარე ინტერვიუებს მავალებდა ლიტერატურულ პერსონაჟებთან, არჩევანში არ მზღუდავდა, მეც ბედნიერი ვიყავი, ვწერდი და ვწერდი. ამ რვეულში რამოდენიმე ასეთი ინტერვიუ იყო შემორჩენილი, თვითონაც გამიკვირდა რამხელა ფანტაზია მქონია 14-15წლის ასაკში 🙂 პირველი დავალება იყო ინტერვიუ ჩემს საყვარელ ლიტ. პერსონაჟთან. და ვინ იყო ის? გამოცნობა თქვენთვის მომინდვია 🙂

– გამარჯობათ მის შარპ. გმადლობთ რომ დამთანხმდით შეხვედრაზე.
მის შარპ მე არ შემიძლია ჩვენი საუბრის დასაწყისშივე არ შეგადაროთ კვაჭი კვაჭანტირაძესა და ოსტაპ ბენდერს. თქვენ რა აზრის ხართ ამის შესახებ,მიუღებელი ხომ არაა თქვენთვის?
– არა რატომ, ჩვენ სამივე ძალიან ვგავართ ერთმანეთს, არაფრისგან ვცდილობთ რაღაც შევქმნათ, ყველას და ყველაფერს ჩვენი მიზნების მისაღწევად ვიყენებთ, ცივი გონებით ვმსჯელობთ, გრძნობებს არ ავყვებით, არავინ გვიყვარს საკუთარი თავის გარდა. მთავარია ჩვენ ვიყოთ კარგად და სხვები არ გვეკითხება.
– თქვენ სიყვარული ახსენეტ. იყო ადამიანი რომელსაც თქვენ უსაზღვროდ უყვარდით, მაგრამ თქვენ არც ის დაინდეთ.
– მის სედლის გულისხმობთ ალბათ არა? ემილია ჯორჯ ოზბორნისთვის ცოცხლობდა, ადამიანისთვის რომელიც მთელი არსებით მძულდა. სამწუხარია ემილია ჩემი შურისძიების მსხვერპლი რომ გახდა.
-მის შარპ თქვენ გყავდათ კიდევ სხვა კეთილის მსურველიც, მის კროული, რომელიც ტქვენ დიდ პატივს გცემდათ.
– მართალია, მის კროული როუდონის მამიდა რომ არ ყოფილიყო ჩვენ ბოლომდე ერთად დავრჩებოდით. ჩვენს ხასიათებში ძალიან დიდი მსგავსება იყო, ალბათ ეს იყო ურთიერთპატივისცემის ერთერთი მიზეზი
– სერ პიტზე რას მეტყვით?
– სერ პიტი? უზომოდ ძუნწი, გადაგვარებული და გაქსუებული ”წარჩინებული” წარმოიდგინეთ ”არისტოკრატი” რომელიც მთელი დღე იმას ფიქრობს როგორია თალგამის მოსავალი ან კიდევ რამდენს იწონის გასუქებული ბურვაკი!
– თქვენ გქონდათ შანსი მისი მეუღლე გამხდარიყავით. მან ცოლობა გთხოვათ
– ყველაფრის მიუხედავად სხვა მდგომარეობაში მე ამ წინადადებაზე უარს არ ვიტყოდი, მაგრამ სამწუხაროდ, იმ დროს უკვე გათხოვილი ვიყავი. ეს იყო ჩემთვის შემოთავაზებული ყველაზე იღბლიანი წინადადება რაც ჩემი წინდაუხედაობის გამო ვერ განხორციელდა.
– როუდონ კროული, რატომ გათხოვდით მასზე?
– იმის მიუხედავად რომ როუდონი მის კროულის მემკვიდრე იყო, სამწუხაროდ ჩვენი ნაბიჯები ბოლომდე მაინც ვერ გავთვალეთ და მემკვიდრეობის გარეშე დავრჩით.
– თუმცა თქვენ ამ მემკვიდრეობის გარეშეც მშვენივრად გრძნობთ თავს
– ნამდვილად.როუდონი ყველაფერს აკეთებს ჩვენთვის. ჩვენ გენერალ ტაფტთან დაახლოებული პირები ვართ, ეს კიდევ ბევრ რამეს ნიშნავს ინგლისში. ასევე ძალიან გვეხმარება მის კროულის სახელიც, რომელიც ძალიან კარგად ახსოვთ ლონდონში.
– მის შარპ თქვენ შეგეძინათ შვილი, რას აპირებთ მასაც თქვენი პრინციპებით აღზრდით?
– რატომაც არა? მე ჩემი პრინციპებით მივაღწიე იმას რაც მაქვს. ვერავიტარ ცუდს ვერ ვხედავ ამაში.
– დიდი მადლობა ინტერვიუსათვის. გისურვებთ ახლა მაინც დაგესვენათ ამაოების ბაზრის ფაციფუცისა და შეხლა-შემოხლისაგან

ზედმეტად ბავშვურია, ბევრი შეცდომაა, არც თუ ისე გამართული წინადადებები 🙂 მაგრამ მაინც კარგია
აფსუს ჩემო დაკარგულო ჟურნალისტის ნიჭო 😀

Read Full Post »