Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘Just რა’ Category

რამდენიმე დღეა ბოღმა მახრჩობს, კონცენტრირებას ვერ ვაკეთებ ვერაფერზე, რაზეც არ უნდა დავიწყო ფიქრი ბოლოს ისევ პირველ წერტილს ვუბრუნდები… მივხვდი ვიდრე არ ვიტყოდი რაც მაწუხებდა ვერ მოვისვენებდი.

რატომ, რატომ უნდა მომხდარიყო ეს, რატომ მაინცდამაინც ის… კეთილი ბაყბაყ დევი, რომელიც ალბათ ყველას უკვდავი გვეგონა, რომელზეც ვერასდროს ვიფიქრებდი რომ აღარ იქნებოდა, თან აღარ იქნებოდა ასე ადრეულ ასაკში. შეგრძნება მაქვს რომ დიდი დასაყრდენი დავკარგე (განვმარტავ არაფერი შეხება არ მქონია მასთან, არც საქმიანი, არც სტუდენტური).

Facebook-ზეც მოვყევი ჩვენი პირველი შეხვედრის შესახებ, აქაც დავწერ. ალბათ მეორე კურსზე ვიყავი მის ლექციაზე რომ მოვხვდი, თბილისის ეკონომიკური ფორუმის ფარგლებში მომხსენებლებმა რამდენიმე ლექცია წაგვიკითხეს სტუდენტებს. მაშინ მოვუსმინე პირველად ბენდუქიძეს, მანამდე მხოლიდ ტვ-დან გაგონილი უწმაწური სიტყვებით ვიცნობდი. ლექცია სოციალურ პროგრამებზე იყო. მე მაშინ მოვისმინე პირველად თუ როგორი უნდა იყოს ქმედითი სოციალური პროგრამები, რომელიც რეალურად მოიტანე შედეგს. არასდროს დამავიწყდება მოსმენით გატაცებული სტუდენტები, რომლებმაც იმ წუთას თავისი მშობლების თაობაში გამორჩეულად პროგრესულად მოაზროვნე ადამიანი აღმოაჩინეს, დაბოღმილ-ღვარძლიანი ლექტორები და მეცნიერ-მუშაკები, ვისთვისაც საერთოდ არ მოწონდათ, არა კი არ მოწონდათ სასტიკად მიუღებელი იყო კახას შეხედულებები სოციალური მიმართულებებით. ლექცია კითხვა-პასუხის რეჟიმში რომ გადავიდა ვერ გავბედე კითხვის დასმა, შემეშინდა, მივხვდი რომ ზედმეტად ჭკვიანი ადამიანი იყო მეორე მხარეს და შემეშინდა რამე სისულელე არ მეკითხა. ხშირად ვნანობდი ამას, და ახლა განსაკუთრებით ვნანობ… ადამიანების ცხოვრებაში არის ხოლმე რაღაც დღეები, რომლებიც ყველაფერს თუ არა ბევრ რამეს ცვლის, იმ დღის შემდეგ მე ბევრი რამის აღქმა სხვანაირად დავიწყე, იმ დღით მე მაგარი ტიპი აღმოვაჩინე, რომელსაც შემდეგ ყველგან ვუყურებდი, ვუსმენდი და ვკითხულობდი.

არ გამიკერპებია, მაგრამ პატივს ვცემდი და უდიდეს მოაზროვნედ მიმაჩნდა, მაგისტრატურის გასაუბრებაზე რომ მივდიოდი მეგონა კახაც იქნებოდა კომისიაში და ძალიან განვიცდიდი და ვნერვიულობდი. კიდევ მეშინოდა! იქ რომ არ დამხვდა თან ამოვისუნთქე და თან გული დამწყდა….

ხომ ძალიან მეშინოდა ამ ადამიანთან შეხვედრის, ამავდროულად ძალიან მინდოდა, მინდოდა მისთვის მეთქვა რომ ოდესღაც, წლების წინ, როდესაც ის თსუ-ს სტუდენდების მის შეხედულებებს აცნობდა, იქ იყო ერთი გოგო, რომელზეც იმ შეხვედრამ ძალიან იმოქმედა, ძალიან შეცვალა და მთელი ცხოვრება გაჰყვა. ხშირად მიფიქრია როგორ ვეტყოდი ამას და ის რას მეტყოდა, ალბათ გაუხარდებოდა… არც ერთხელ არ გამოვიყენე ამის თქმის საშუალება, ისევ შემეშინდა და ისე წავიდა რომ ვერ ვუთხარი. ამის შემდეგ ზუსტად ვიცი რომ ის რისი თქმაც ადამიანებისთვის მინდა, არასდროს არ უნდა გადავდო ხვალისთვის, “მერესთვის”, უნდა ვუთხრა მაშინვე, როგორც კი ამის შანსი მომეცემა.

არასდროს ასოცირდებოდა ჩემთვის კახა ბიზნესმენად, (იმის მიუხედავად რომ იყო) მივიჩნევდი ძალიან ჭკვიან და მოაზროვნე კაცად, რომელსაც ამ ქვეყნის გამოსწორებაშიც ძალიან სწორი გზით შექონდა წვლილი. ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ჩვენთვის, ამ ქვეყნის მომავალი თაობისთვის არ ინანებდა მილიონებს…..

გუშინ პირველად ვიყავი უნივერსიტეტში მას შემდეგ, ასეთი უსიამოვნოდ წყნარი და უფერული არასდროს მომჩვენებია, ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა რომ ადრინდელივით ყველაფერი ვეღარ იქნება, შუაღამისას აუდიტორიიდან რომ ჩამოხვალ ფოიეში შორიდან ვეღარასდროს მოგკრავთ თვალს და ვეღარ გადავჩურჩულებთ ერთმანეთს “ნახე, ბენდუ”.. ძალიან მომენატრება ის დრო…

მადლობა, ბენდუ ყველაფრისთვის და ბოდიში რომ ვერ გითხარი, ის რისი თქმაც ძალიან დიდი ხანია მინდოდა მეთქვა… ისე ძალიან მინდოდა, რომ დღეს საკუთარ თავზე გავიმარჯვე და ჩემს შიშებზე და კომპლექსებზე ლაპარაკს არ მოვერიდე და საჯაროდ დავაფიქსირე.

პ.ს აზრობრივად ალბათ ყველაზე არადალაგებული პოსტია, მაგრამ ყველაზე გულწრფელი რაც ოდესმე დამიწერია.

Read Full Post »

დიდი ხანია ამ ბლოგზე არაფერი დამიწერია, კიდევ უფრო დიდ ხანს არ ეღირსებოდა რამის დაწერა, რომ არა ჩემი მეგობარი, რომლის guest post-იც ჩემს მიტოვებულ ბლოგზე იხილავს დღის სინათლეს.

ძალიან მესიამოვნა ის ფაქტი რომ ამ ჩემმა მეგობარმა მაინცდამაინც ჩემი ბლოგი აირჩია და კიდევ უფრო ის ფაქტი რომ იმ კამპანიას ეხმიანება რომელზეც ადრე რაღაცის დაწერა მეც მინდოდა, ამ ადამიანმა კი ძალიან სწორი აქცენტები დასვა.

მაშ ასე პირველი guest post-ი ჩემს ბლოგზე, რომელიც ასევე ჩემი მეგობრის ამ ცნობილ პოსტს ეხება. როგორც წესი ყველა ის, ვინც გურამს ეწინააღმდეგება ხოლმე საზოგადოების კონკრეტული ნაწილის მხრიდან დაკომპლექსებულ და შეუმდგარ ადამიანად წარმოჩინდებიან ხოლმე. ამ შემთხვევაში guest post-ის ავტორი გურამზე მეტად თუ არა არანაკლებ შემდგარი და წარმატებული ადამიანია.

დიდი ხანი ვფიქრობდი დამეწერა თუ არა რამე ამის შესახებ, აზრის ჩამოყალიბება ნამდვილად არ მიჭირდა, მაგრამ ვფიქრობდი რომ უბრალოდ არ ღირდა ამ უაზრო კამათში ჩაბმა. პრინციპში ახლაც ასე ვფიქრობ, მაგრამ არ მგონია სწორი როცა ამ დავიდან ერთი მხარე ამაყი და გამარჯვებული გამოვიდა, მეორე კი დარცხვენილი.

jeepთავის დროზე არ შევერთებივარ კამპანიას ჯიპების წინააღმდეგ, მიუხედავად იმისა რომ, ვინც პირდად მიცნობს იცის ჩემი დამოკიდებულება. მიზეზი მარტივი იყო, ყველას ერთ ქვაბში ჩაყრას ცდილობდნენ, რაც არ არის სწორი. SUV-ს ნამდვილად აქვს თავისი გამოყენება და თუ გჭირდება, მის ყოლაში სასირცხვილო არაფერია, ისევე როგორც ვთქვათ პიკაპის პატრონობა. თუმცა ჩვენთან პიკაპს მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში ყიდულობენ, აი ჯიპზე რა მოგახსენოთ. ზემოთ მოყვანილი სტატიის ავტორი პირდაპირ აპელირებს სხეულის ნაწილის ზომაზე, რომელიც სრულიად სკალარულია, ისე რომ გეგონება მეტაფორა ცხოვრებაში არ ჰქონდეს გაგონილი. გეგონება ყველა ის ადამიანი ვინც მას და მის მეგობრებს არ მოსწონთ,  მართლა ორ სფეროს შორის იძინებდეს და იღვიძებდეს, გამობმულები იყვნენ მათზე ბევრად უფრო დიდ სხეულზე და ქალის სითბოს პერიოდულობით გრძნობდნენ მთელს სხეულზე, თან ამ სიტყვების პირდაპირი გაგებით(თუ მსგავსი ეპითეტი არასდროს გამოუყენებია, წინასწარ ბოდიში). აპელირება იმაზე რომ მათი ჯიპი ნაკლებ საწვავს წვავს ვიდრე ვიღაცის ვექტრა, სხვა არაფერია თუ არა შედარებით შეძლებული ადამიანისგან ღარიბის დაჩაგვრა. ის რომ ვინმე ორჯერ მეტ გადასახადს იხდის, არ აძლევს მას უფლებას ორჯერ ნაკლები პასუხისმგებლობა ჰქონდეს საზოგადოების წინაში. ყველამ თავისი შესაძლებლობის ფარგლებში უნდა იზრუნოს და ის რომ ვიღაცაზე მეტად ზრუნავ, არ ნიშნავს რომ მეტი აღარ უნდა იზრუნო. თუ 15 000$-ად იყიდე ნახმარი ჯიპი, რით სჯობიხარ მას ვინც იგივე ფასად Ford Fiesta იყიდა და შენზე ნაკლებად აბინძურებს გარემოს? გარემოზე ზრუნვა არ არის ის თემა სადაც ყველამ აუცილებლად თანაბარი მონაწილეობა უნდა მიიღოს(მაგალითად როგორც არჩევნებში), ეს უფრო ის საკითხია როცა ყველამ მაქსიმუმი  უნდა გააკეთოს. ასევეა პარკინგის ადგილებზე და ა.შ. ჯიპი მეტ საზოგადოებრივ რესურსს მოიხმარს, ვიდრე მსუბუქი მანქანა, შესაბამისად ხალხის უარყოფითი დამოკიდებულებაც გასაგები მგონია. უსაფრთხოებას რაც შეეხება, მაგის აღქმა შეიძლება ორი მხრიდან, ერთი რომ უფრო დაცული ხარ, მაგრამ მეორეა რომ უფრო დიდ საფრთხეს წარმოადგენ. ერთია როცა შეჯახება ხდება პატარა მანქანებს შორის, ან პატარასა და კედელს შორის, მეორეა როცა საპირისპიროდ მოძრავ ჯიპს ეჯახები. მეორე შემთხვევაში შეჯახების ძალა გაცილებით დიდია და შესაბამისად ბევრად მეტია ფატალური შედეგის ალბათობა. ანუ თუ შენ  ზიხარ ჯიპში, გადახვედი საპირისპირო მხარეს და მსუბუქ(ძალიან მსუბუქ) მანქანაში ვინმე მოკალი, ერთი არასწორი გადაწყვეტილება მიიღე „პროწივზე“ გადასვლისას და მეორე – 2+ ტონა მანქანის ყიდვისას. ანუ ჯიპი რეალურად პასუხისმგებლობასაც ზრდის, ატყობთ რომ ჯიპის მძღოლები ჩვენთან უფრო პასუხისმგებლობით იქცევიან ვიდრე მაშინ როცა სედანზე ისხდნენ? შეიძლება ვინმე ასეც არის, ამიტომ არ უნდა ჩაყარო ყველა ერთად. ასევე აღარ დავწვრილმანდები იმაზე, რომ უფრო მძიმე მანქანის სამუხრუჭე მანძილი მეტია და მანევრირება უარესი აქვს. პირადად შეეცვალა რამე თუ არა სტატიის ავტორს, კარგად ჩანს მეოთხე პუნქტში, სადაც  ცალსახად მიუთითებს რომ მან ჩვენზე მეტი ისწავლა, იშრომა, ღამეები ათენა რომ ჯიპი ეყიდა. თუ ჩვენც ვიშრომებთ, ჩვენც მივაღწევთ ამ სანუკვარ მიზანს და ზემოდან დავხედავთ ღარიბ სედანების ფენას. დაუპატარავდა თუ არა ვინმეს რამე? ზომაში არა, ეგოსთან პროპორციაში ალბათ კი.

კიდევ ერთხელ განვმეორდები რომ არაფერი მაქვს ჯიპების საწინააღმდეგო მაშინ როცა ამის საჭიროება არსებობს და უამრავი გამოყენება აქვს რეალობაში, მაგრამ ვერ ჩავთვლი პოლიტკორექტულ საქციელად როცა ოჯახში 3 მანქანაა, სამივე უზარმაზარი ჯიპი და ამ სამიდან 2 არ გასულა ქალაქიდან მთელი ესპლუატაციის პერიოდში. იმოძრავეთ იმ პასუხისმგებლობის შესაბამისად რა წონის მანქანაც გყავთ. და არა, გზას უთმობს მარცხნიდან მომავალი და არა უფრო მჩატე მანქანა.

Read Full Post »

რაც უფრო დატვირთული ხდება ჩემი გრაფიკი, მით უფრო იშვიათად ვიხედები აქ და მით უფრო იშვიათად მახსენდება რამის დაწერა. რაღაც დამარტყამს თავში, მოვინიშნავ მობილურში დრაფტად და მერე ან მუზა მიფრინდება ან შესაბამისი განწყობა არ მაქვს.

დღეს არაფერს ვწერ, უბრალოდ კიდევ ერთ პირობას ვაძლევ ჩემს თავს. (აქ პირობების მიცემა კარგად მაქვს დაცდილი, 2-3 წელიწადში ყველას ვასრულებ 😀 )

უახლოეს 2 წელიწადში აუცილებლად, აუცილებლად მექნება ჩემი, საკუთარი ბინა! 

Flat-no-2_A-Block
სადაც აუცილებლად მექნება წიგნებით გამოტენილი პატარა კუთხე, ადრე ამ კუთხის განუყოფელ ნაწილად სარწეველა სკამი წარმომედგინა, მაგრამ ძალიან არაკომფორტულია, რამე დიდი სავარძელი ან პუფი მირჩევნია, სქელი პლედი პლედით 🙂

comfortable-arm-chair-552344

მორჩა, პირობა საჯაროდ დადებულია, ვეღარ გადაუხვევ დარლინგ :დ

 

Read Full Post »

გავხუნდი

გავცვდი

გავცივდი

უემოციო

ურეაქციო

მე არ მინდა ასეთი ვიყო, მაგრამ ვარ.

მე მინდა ისევ ადრინდელივით ვგრძნობდე და მიყვარდეს….

მგრძნობდეს და ვუყვარდე…

ჩემს შემთხვევაში კარიერა და პირადი ცხოვრება ვერ ეწყობა ერთმანეთს, ან ერთი მიდის კარგად ან მეორე.

ვიმუშავე, მაქსიმალურად დავიხარჯე თუ რაც გავაკეთე წარმოუდგენელი საზღაური მივიღე…

პირადში უბრალოდ დროც კი აღარ გვრჩება ერთმანეთისთვის, რაც რჩება ისიც ბუზღუნში გადის…

მეშინია…

იმის არა, რომ აღარ ვეყვარები

მეშინია სულ ერთი არ გახდეს ეს ყველაფერი ჩემთვის…

Read Full Post »

whats going on?

Nothing,  just routine.

დღეს ფეისბუქზე გადავაწყდი სტატუსს ”არაფერი არ ჯობია სიამოვნებით მუშაობას”  ჩემი თავი შემეცოდა. თავიდან მართლაც სიამოვნებით ვმუშაობდი, ახლა მარტო პასუხისმგებლობის გრძნობა დარჩა.

მინდა ვიზროვნო, მინდა რაღაც შევქმნა, მინდა ისევ აღფრთოვანებასა და მოწონებს იწვევდნენ ჩემი იდეები, მაგრამ მგონია რომ აღარასოდეს მოხდება ეს ყველაფერი. გამოვრობოტდი. დაპროგრამებული ვმუშაობ 9დან 9მდე, ნონ  სტოპის რეჟიმში.  არა, მუშაობა არ მეზარება, უბრალოდ საინტერესო საქმე მინდა ვაკეთო.

ხშირად მგონია რომ დავიკარგე, იქ არ ვარ სადაც უნდა ვიყო, ჩემი ბრალია, სხვას ვერავის დავაბრალებ. მაინც არ ვეცემი, ვაგრძელებ ბრძოლას. როდემდე?    უკეთეს პოზიციამდე, საინტერესო სამუშაომდე 🙂

Good Luck darling 🙂

Read Full Post »

გასული კვირა ძალიან ადტვირთული მქონდა, რაც ძალიან აისახა ჩემს ონლაინ აქტიურობასა და მხედველობაზე. 24 საათიდან მინ. 16 საათი წიგნი მეკავა, დანარჩენი დრო ან მეძინა ან ბავშვს ვაჭმევდი. შედეგი “უუუუზარმაზარეეა” თუ პატარა 1ში გავიგებ 🙂 ამდენი ხნის მანძილზე, წინა პოსტებში თურმე ტყუილად  ვწუწუნებდი, ვმეცადინეობ ვმეცადინეობ, აი ახლა გავიხსენე რას ქვია სწავლა და მეცადინეობა. 20თემიდან 8თემა გადავღეჭე, შესაბამისად გამოცდაზე საკითხების ნახევარი, ნახევარ საათში ამოვხსენი. დარჩენილ 12 თემასაც იგივეს ვუპირებ იმედია გამომივა.

გამოცდის და მეცადინეობის გარდა ამ კვირაში გასაუბრებაზეც ვიყავი, გადასარევი ორგანიზაცია კოლექტივი მაგრამ ხელფასი sucks, ზაფხული რომ არ ყოფილიყო დავფიქრდებოდი აუცილებლად მაგრამ ამ სიცხეში ბავშვს ქალაქში ვერ ამოვხუთავ. ჰაერის გამოცვლა აუცილებლად ჭირდება. შესაბამისად მივარეჯექტე. თუმცა ჩემს თვითშეფასებაზე საოცრად იმოქმედა, ე.ი არ დავჩლუნგებულვარ სახლში ჯდომისაგან და ჩემი თავის კარგად პრეზენტაცია კიდევ შემძლებია 🙂

@ coscan homes(c) coscan homes

დღეს ჩემთვის ვიჯექი და ვფიქრობდი სამომავლო გეგმებზე. დიდი ხანია აღარაფერი დამიგეგმავს, როგორც წესი არასოდეს გამომდიოდა რაც მინდოდა, მაგრამ ახლა რეალურად მივუდექი საკითხს. ისეთ რამეზე ვორიენტირდები რისი უნარიც შემწევს.

1. აუცილებლად გავაგრძელებ ACCAს მეცადინეობას, ავიღებ F2–ს.

2. გადავიღებ CVსათვის ნორმალურ სურათს, ყველგან ან დედაბერივით მოღუშული ვარ ან ყველის ვაჭარივიტ ვიკრიჭები.

3. აქტიურად გავაგრძელებ სამსახურის ძებნას და აუცილებლად ვიპოვნი 🙂

4. ბლოგინგს სერიოზულად ჩავუჯდები. (ოღონდ სექტემბრიდან, მანამდე უბრალოდ ინტერნეტი არ მექნება სოფლად 🙂 )

5. მომავალ წელს მაგისტრატურაში ჩავაბარებ

6. ACCAზე ვეცდები ინგლისურ სექტორზე გადავიდე. იანვრიდან თუ ვერა გაისად აუცილებლად

7. და რაც მთავარია აუცილებლად გავიზრდები ყველანაირ ასპექტში.

1წლის შემდეგ დავუბრუნდები ამ ლისტს და გადავხედავ რა შევასრულე და რა არა 😉

Read Full Post »

კოღოები! შემჭამეს დამღრღნეს არაფერი არ შველის არც რაპტორი, არც ძმარი არც არაფერი. თან ტანკებივით არიან, აქამდე მარტო ხმა მესმოდა კოღოების ახლა რომ მოვინდომო ჯიშებსაც ამოვიცნობ, რომელია ანოფელესი და რომელი კულექსი 🙂

კიდევ ერთი ტკივილი ვუვუზელა! ასეთი უსიამოვნოდ ხმაურიანი მსოფლიო  ჩემპიონატი არ მინახავს მე (მე რა სხვებსაც 🙂 ) როგორც ვიცი ფიფამ არ მიიღო რადიკალური ზომები სტადიონზე ამ საკრავის აკრძალვაზე, ახლა კიდევ უამრავი გაბრაზებული გულშემატკივარი რეკავს მსოფლიოს მასშტაბიტ და კატეგორიულად ითხოვენ ამ საკრავის აკრძალვას 🙂 თვითონ ფეხბურთელებიც აპროტესტებენ, კრისტიანუ რონალდუმ განაცხადა კონცენტრაციაში ხელს გვიშლისო.

ხოდა აკრძალეთ თქვე დალოცვილებო, იქ ფეხბურთელები დაასვენეთ და აქ ჩვენ გულშემატკივრები 🙂

Read Full Post »

მე ვარ ჩაისტი და არა ჩაიმანი 🙂 უზომოდ მიყვარს ეს სასმელი, უზომოდ! დღეში რამდენ ჭიქას მივირთმევ ვერ დავთვლი. ჩემი განსაკუთრებული სიყვარულია earl grey tea .-  მისი განსაკუთრებული გემო და არომატი გამომდინარეობს შავი ჩაის და ბერგამოტის ქერქის სინთეზით. ადრე ძირითადად სუპერმარკეტში ვყიდულობდი Twiningsის ამ სახეობას, მაგრამ ბოლო 1.5 წელია უკარგესი მაღაზია აღმოვაჩინე ფალიაშვილის ქუჩაზე, უკიდეგანო ასორტიმენტით და მომღიმარი კონსულტანტი გოგონათი. ორსულობისას განსაკუთრებით მიყვარდა იქ მისვლა და სხვადასხვა ჩაის დაგემოვნება. ახლა ძირითადად ჩემი დეიდაშვილი მამარაგებს.

ჩაის სიყვარულში მამას დავემგვანე, ყოველთვის მოქონდა სახლში ხარისხიანი ჩაი, მერე ვისხედით ერთად და ვარჩევდით როგორი გამოდგა. ახლაც დედასთან რომ მივდივარ სულ მე მაყენებინებს მამა ჩაის, ერთგვარი ტრადიცია ალბათ.

ჩაის დაყენების და სმის მთელი რიტუალი მაქვს, რომელიც როგორც წესი ჩემს ძვირფასს მეორე ნახევარს ბოლომდე არ ესმის და უკმაყოფილო მებუზღუნება ხოლმე რამდენი ხანი ვუნდები 1ჭიქა ჩაის სმას 🙂 დედასთან მაქვს ლამაზი შუშის ჭიქა, რომელიც ანიმ მაჩუქა, იქედან განსაკუთრებიტ მსიამოვნებს, სპეციფიური მოყვანილობა აქვს და ალბათ განსაკუთრებით შევიგრძნობ გემოსაც და არომატსაც.

ახლაც ამ სიცხეში გვერდით მიდგას ცხელი ჩაი, ნეტარებიტ ვწრუპავ და თან ვპოსტავ. ნებისმიერ ჩაციებულ სასმელს მირჩევნია ამ წუთას.

ვთაგავ ასევე ჩაისტ ლილუს და დოლორესს 🙂

დიახ მე Tea addict ვარ 🙂

Read Full Post »

ბუღი ასდის ქალაქს! სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით!  დღეს რამოდენიმეჯერ კი წამოწვიმა, მაგრამ ბევრი ვერაფერი უშველა გადახურებულ თბილისს. ასეთ შეხუთულ დღეებში მთაში მინდა ხოლმე გავიქცე ჩვენს აგარაკზე, 2წელია არ ვყოფილვარ, 2008ში ავადსახსენებელი ომის გამო 😦 2009ში კიდევ ორსულად ვიყავი, იმ დანგრეულ გზებზე კიდევ არაორსულსაც უჭირს სიარული.

საერთოდ სხვანაირად აღვიქვამ მთაში ყველაფერს, ჰაერი ისე გაწმენდილია ფერებიც კი სხვანაირად ჩანს. ახლა უკვე დღეებს ვითვლი როდის ჩავაბარებ გამოცდას, ავიკრიფავ გუდანაბადს და ბავშვიანად წავალ მთაში. გეგმაში მაქვს ბევრი ბევრი პახოდი და ანოს ჭყუმპალაობა ყინულივით ცივ ტანაში 🙂 დიდი სურვილი მაქვს ჩემს შვილსაც ძალიან უყვარდეს ბუნება და მთაში ბოდიალი. წელიწადში 1კვირა სასურველი კი არა აუცილებელიცაა ცივილიზაციისაგან შორს გაატარო.

ბავშვობაში მეტად ბანალური მიზეზის გამო მიყვარდა მთა, არასოდეს არავინ მთხოვდა სახლში 10საათზე მივსულიყავი, შეგვეძლო საათობით, შუაღამემდე ვმჯადიყავით მდინარის პირას კოცონთან და 1000სისულელეზე გვეჭორავა, ამ დროს ბიჭები ძირითადად ავ სულებზე, ჭინკებზე და ალებზე ყვებოდნენ, ჩვენ შიშით ვიფსავდით და სულ რომ ძალიან გვდომებოდა სახლში წასვლა, ვიდრე სხვა არ გაგვაცილებდა ადგილიდან ვერ ვიძროდით 🙂

წელს როგორც არასდროს ისე მიხარია იქ წასვლა, რაღაც სხვა მოლოდინები მაქვს, ყოველ საღამოს ავალ სახლის უკან მთაზე, ბევრ ასეთ სურათს გადავიღებ, ვარსკვლავებიან ცას დავაკვირდები, just ვიფიქრებ და ვიოცნებებ.

Read Full Post »

გუშინ გიომ გადწყვიტა წინა დღის შეცდომა გამოესწორებინა და საღამო ერთად გაგვეტარებინა. როგორც ჯერ კიდევ 1კვირის წინ ვიყავით შეთანხმებულები წავედით რობინ ჰუდზე, ძალიან მაინტერესებდა რიდლი სკოტის და რასელ ქროუს კიდევ ერთი ტანდემი, რამდენად სხვა მხრივ დაგვანახებდა რეჟისორი ამ ისტორიულ გმირს.  სხვა ეკრანიზებული “რობინ ჰუდებისგან” განსხვავებული ფილმია.  საფრანგეთში ნორმანების წინააღმდეგ მებრძოლი რიჩარდ ლომგულის გარდაცვალების შემდეგ რობინ ლონსტრაიტი გადაწყვეტს რომ დაბრუნდეს ინგლისში. უკან გზაზე მომავალი ის აწყდება მომაკვდავ რობერტ ლოქსლის, რომელსაც სამშობლოში მეფე რიჩარდის სამეფო მუზარადი მოქონდა, მაგრამ მოღალატე გოდფრიმ ხაფანგი დაუგო და მთელს ამალასთან ერთად ამოხოცა.  რობინი მომაკვდავ რაინდს პირდება რომ მის ხმალს აუცილებლად ჩაუტანს მოხუც უოლტერ ლოქსლის ნოთინგემში.  ფილმშჳ ქალწული მერიონი (კეით ბლანშეტი) ლოქსლის ქვრივ მერიონადაა ქცეული 🙂 ნოთინგემში მისულ რობინს სერ უოლტერი რიგი მიზეზების გამო საკუთარ შვილად მიიღებს. ამასობაში მოღალატე გოდფრი მეფე იოანეს (King John) მრჩეველი ხდება და საფრანგეთიდან ჩუმად გადმოსულ ჯართან ერთად იწყებს ინგლისის აწიოკებას.  შემდეგ ბევრი საინტერესო რამ ხდება, რომელიც უნდა ნახოთ. რამოდენიმე სცენამ სერიოიზული შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე, უსერიოზულესი ოპერატორული ნამუშევარი იყო, განსაკუთრებით ფრანგების მოგზაურობა ზღვაზე, მეც იქ მეგონა თავი 🙂 . ბოლოს ფილმი იქ მთავრდება სადაც სხვა “რობინ ჰუდები” იწყება 🙂 რობინ ლონგსტრაიტს მეფე იონე კანონგარეშედ გამოაცხადებს და ის მერიონთან, რამოდენიმე მეგობართან და ტყის ბავშვებთან ერთად იწყებს შერვუდის ტყეში ბედნიერად ცხოვრებას 🙂

ქეით ბლანშეტი როგორც ყოველთვის შეუდარებელი იყო, რამოდენიმე ეპიზოდზე თვალზე ცრემლიც კი მომადგა 🙂

რასელ ქროუს რობინ ჰუდი კიდევ ცოტას წაუმაქსიმუსებდა 🙂 განსაკუთრებით საბრძოლო ეპიზოდებში, მაგრამ მაინც ძალიან კარგი იყო. ნუ მე მომეწონა და კმაყოფილი დავრჩი 🙂

Read Full Post »

Older Posts »