Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘პირადი’ Category

გავხუნდი

გავცვდი

გავცივდი

უემოციო

ურეაქციო

მე არ მინდა ასეთი ვიყო, მაგრამ ვარ.

მე მინდა ისევ ადრინდელივით ვგრძნობდე და მიყვარდეს….

მგრძნობდეს და ვუყვარდე…

ჩემს შემთხვევაში კარიერა და პირადი ცხოვრება ვერ ეწყობა ერთმანეთს, ან ერთი მიდის კარგად ან მეორე.

ვიმუშავე, მაქსიმალურად დავიხარჯე თუ რაც გავაკეთე წარმოუდგენელი საზღაური მივიღე…

პირადში უბრალოდ დროც კი აღარ გვრჩება ერთმანეთისთვის, რაც რჩება ისიც ბუზღუნში გადის…

მეშინია…

იმის არა, რომ აღარ ვეყვარები

მეშინია სულ ერთი არ გახდეს ეს ყველაფერი ჩემთვის…

Advertisements

Read Full Post »

ბავშვობაში ყველა ჩვენთაგანს გვქონდა ოცნება, ზოგიერთ ჩვენგანს პრინცესობა უნდოდა, ზოგს მილიონერის შვილობა, ზოგი საერთოდ დიდობაზე ოცნებობდა, არ დამავიწყდება ჩემიყველაზე ვრედნული ოცნება, სკოლა დამწვარიყო ან მტკვარს წაეღო :დ  საერთო ყველა ოცნებას ერთი ქონდა ბედნიერები გვინდოდა ვყოფილიყავით. რა შეიცვალა ახლა 15-20 წლის შემდეგ? რაზე ვოცნებობ, რისკენ ვისწრაფვი?
ანანოს კეთილდღეობა – “კეთილდღეობა” რამდენ რამეს იტევს არა? მინდა ჯანმრთელი იყოს, მინდა ყველაფერი მივცე, ბედნიერი და უზრუნველი ბავშვობა ქონდეს, მინდა კარგი ადამიანი გაიზარდოს ❤

ახლობლების ჯანმრთელობა – ჩემი ოჯახის წევრები, ყველა ჩემი ახლობელი ჯანმრთელები იყვნენ!. ისტერიულად მეშინია შეუქცევადი ავადმყოფობების, ვერაფრით რომ ვერ ეხმარები საყვარელ ადამიანს. ღმერთო ყველა ჯანმრთელი იყოს გთხოვ!

 
საკუთარი სახლივაიმე ვაიმე როგორ მინდა ❤ ჩემს გემოზე მოწყობილი სამზარეულო, საძინებელი, ლივინგ რუმი…. მექნებოდა ოთახის ყვავილები, მეყოლებოდა სიამის ფისო, გავზრდიდი კიდევ 1ბავშვს და ვიქნებოდი ბედნიერი.
სწავლის გაგრძელება  – ძალიან მინდა ლონდონის პრ–სკოლაში სწავლა :შ ნაკლებად სავარაუდოა ეს ყველაფერი ხარჯებს+ოჯახი, მეეჭვება ოდესმე გავწვდე,  ის კი არა ნეტავ ჯიპას მაგისტრატურისათვის შევაგროვებდე როგორმე ფულს. ყოველშემთხვევაში ოცნებას ჯერ არავინ მოუკლავს :დ
კარიერული ზრდა – მინდა მინდა მინდა! ვორქაჰოლიკი ვარ და თუ ცოტა იღბალიც არ მატოვებს ბევრ რამეს მივაღწევ მჯერა! მინდა ბევრი და საინტერესო საქმე ვაკეთო და ამ ყველაფრის შედეგს ვხედავდე. უბრალოდ მინდა რეალიზებული ადამიანი ვიყო …..
სულ ესაა, ოცნებები რომლებიც რეალობისგა არც თუ ისე შორს არიან, მაგრამ შესასრულებლად საკმაოდ რთულია…..

Read Full Post »

დეკემბრის ბოლოს ყველა ბლოგერი აჯამებს გასულ წელს, გამონაკლისი არც მე ვიქნები, მე რა რომ პასიურ ბლოგერად ვითვლები.
რა მოხდა 2011 წელს?
ახალი წელი თავიდან ძალიან ნეგატიურად დაიწყო, იანვარში გარდაიცვალა ბებია, ყველაზე დიდი დანაკარგი ჩემს ცხოვრებაში. თებერვალში ავარია შემგვემთხვა და ორი–სამი თვე მის შედეგებს ვიმკიდით. აპრილიდან სიტუაცია შედარებით დასტაბილურდა.
პირად ცხოვრებაში ყველაფერი მშვიდად იყო, პატარ–პატარა ჩხუბებსა და გაბუტვებს თუ არ ჩავთვლით, ნუ ესენიც საჭიროა, გრძნობებს ამძაფრებს ხოლმე ❤
რაც შეეხება კარიერას, ძიებისა და აღმოჩენების წელი იყო. ბუღალტერიაში ჩემმა თავდაუზოგავმა შრომამ შემდეგი შედეგი გამოიღო: 1. ხელფასი თითქმის ⅓ით მომიმატეს. 2. მივხვდი ეს ჩემი საქმე არ იყო. დავიწყე ზრუნვა პროფილისა და სამსახურის შეცვლაზე.
რა მინდოდა თვითონაც არ ვიცოდი. დავდიოდი გასაუბრებიდან გასაუბრებაზე, ზოგი სამსახური მე არ მაკმაყოფილებდა, ზოგიც პირიქით. ასე გაგრძელდებოდა რომ არა jobs.geზე გამოჩენილი ერთერთი სამინისტროს “სოციალური ქსელების კოორდინატორის “ ვაკანსია. მაშინვე შევავსე ფორმა და გადავაგზავნე. იმდენად მინდოდა ეს სამუშაო რომ გასაუბრების გამო შვებულებაც კი შევწყვიტე. ბოშურიდან თბილისში ჩამოვედი! მართალია ამ შემთხვევაში არ გამიმართლა და სხვა აიყვანეს (აბა საბას კონკურენციას როგორ გავუწევდი) მაგრამ მივხვდი რა მინდოდა, როგორ უნდა გამეკეთებინა ეს ყველაფერი. დავიწყე თავდაჯერებული სვლა მიზნისაკენ. 
შვებულებიდან დაბრუნებული შევხვდი ჩემი კომპანიის (სადაც ვმუშაობ) სარეკლამო განყოფილების უფროს და შევთავაზე თანამშრომლობა კომპანიის სოციალურ ქსელებში გააქტიურების საკითხზე. მთხოვეს კონკრეტული გეგმა შემედგინა. მოვამზადე პრეზენტაცია და წარვუდგინე. საკმაოდ კარგი გამოვიდა, მადლობა დოდკას და სალომეს 🙂
პრეზენტაციაზე ბევრი ვიდისკუსიეთ, საბოლოოდ შემაქეს, ცოტა სამომავლო გეგმებიც დასახეს და დამემშვიდობნენ. ეს მოხდა სექტემბერში, ნოემბრამდე არავინ შემხმიანებია, ჩავთვალე რომ დაივიწყეს, არ დაინტერესდნენ და აი ერთ ბედნიერ დღეს დამიბარეს და მითხრეს, მოემზადე იანვრიდან ვიწყებთ!
ძალიან გამიხარდა, ორმაგად მოტივირებული ვარ და უდიდეს პასუხისმგებლობას ვგრძნობ ყველას წინაშე ვინც ეს საქმე მანდო.
ყველაფერს გავაკეთებ რომ იმედი არ გავუცრუო არავის.

Read Full Post »

ამ ბოლო დროს სხვანაირი გავხდი. ზედმეტად პრეტენზიული და მომთხოვნი. ვინც ახლოს მიცნობს,  გულში გაეცინება, ნეტავ შენ როდის არ ყოფილხარ მასეთიო, კი ნამდვილად ვიყავი ახლა ზედმეტად დაემატა 😀 თუმცა სამართლიანობა მოითხოვს ავღნოშნო პირველ რიგში საკუთარ თავს ვთხოვ ამ ყველაფერს 🙂 მაქსიმალურად ვცდილობ გავიზარდო, განვვითარდე, ვისწავლო გაცილებით მეტი, უბრალოდ უქმად არ დავკარგო დრო. მივხვდი რომ ახლა ვაშენებ ჩემს მომავალს, ჩემს ცხოვრებას, ის დრო წარსულს ჩაბარდა ვინმეს იმედზე რომ ვიყავი.

ამ ამბებიდან არც ისე დიდი ხანი გავიდა თუმცა არაფერი ისმის, უკვე შევეგუე იმ აზრს რომ არაფერიც არ იქნება, და ეს სულაც არაა ჩემი ბრალი. უბრალოდ არ გამოვიდა და მორჩა 🙂 ბრძოლას ვაგრძელებ სხვაგან. გუშინ კიდევ ერთ გასაუბრებაზე ვიყავი, ვნახოთ სასურველ ხელფასზე თუ შევთანხმდებით. ცოტა ვაჭრობას კი წააგავს ეს ყველაფერი მაგრამ რა ვუყოთ. უკეთესი პოზიციის გამო დაბალ ხელფასზე ნადვილად ვერ წავალ, ჯერჯერობით ჩემი ფინანსური მდგომარეობა სამწუხაროდ არ მაძლევს ამ ფუფუნების საშუალებას.

არადა როგორ მინდა ყველაფერი შევცვალო. ჩემი ფსიქოტიპიდან გამომდინარე არ ვარ ის ადამიანი
ვინც შემოსაზღვრულ, ჩარჩოებში მოქცეულ საქმეს უნდა აკეთებდეს. ძალიან დამღლელი და მოსაწყენია
ჩემთვის ეს ყველაფერი. ფრანტ ოფისში რომ არ ვმუშაობდე უარესად დავისტრესებოდი, ხალხთან
ურთიერთობა მახალისებს და ძალასაც მმატებს. (თუმცა უნდა ავღნიშნო, არის ისეთი overcrowded დღეები როდესაც მათი დანახვაც კი მეზარება 😀 ) უაზროდ ბევრს ვმუშაობ, მაქსიმალურად ვიხარჯები. იმას მივაღწიე რიგითი თანამშრომელი აღარ ვარ, ჩემს პოზიციაზე მყოფების  „ტოპ 4ეულში“ გავდივარ :დ  (40 ადამიანია სულ :დ ) იმედია დროთა განმავლობაში კიდევ უფრო შემამჩნევენ და რეალურად შეაფასებენ ჩემს პოტენციალს. (ნუ სასურველია ახლო მომავალში მოხდეს ეს ყველაფერი 😀 )

p.s  ადამიანები „აღუვსებელი საწყაულები“ ვართ, 1 წლის წინ სამსახურს ვნატრობდი, ნახევარი წლის წინ  უკეთეს ხელფასს, ახლა უკვე უკეთეს სამსახურს 🙂

What will be next? 🙂

Read Full Post »

დღეს კვირაა, ის ბედნიერი კვირა როდესაც თვეში 1ხელ ამ დღით მიწევს ხოლმე დასვენება ❤ გუშინ საღამოს  სოფელში წასვლას ვაპირებდით ყველა  ჭირნახულს დასაბინავებლად 🙂  საღამოს დედამ დამირეკა, საშინლად ცივა, ბავშვის წამოყვანა არ ღირსო, მის გარეშე მე ვერ წავიდოდი, 1დღე ხომ მაინც უნდა პატარას დედა გვერდით. დღეს დილით გიო და ლევანი წავიდნენ უჩვენოდ. 1საათი იქნებოდა ალბათ, რომ დავურეკე და ვაშლს კრეფენ ხეზე არიან ასულებიო 😀 მათთან მომინდა ყოფნა, იმიტომ კი არა რომ ვაშლის კრეფის სურვილი მკლავდა :დ იქაურობა მომენატრა, სახლი, ეზო სადაც ბავშვობის ყველაზე ლამაზი პერიოდი მაქვს გატარებული. ჩემი პაპიდა ❤ აქედან მიხარია ხოლმე იქ წასვლა. იქ ჩასული უკან  მოვრბივარ. რაც ბებო გარდაიცვალა მას შემდეგ ძალიან მიჭირს. არ შემიძლია დღემდე ვერ შევეგუე მის არ ყოფნას. აქ რომ ვარ ვერ აღვიქვამ იმდენად მტკივნეულად, სოფელში რომ ჩავდივარ სულ მასზე ვფიქრობ. დღესაც მთელი დღეს უაზროდ ვიბორიალე წინ და უკან. იქაურობაზე ვფიქრობდი სულ. ბავშვობა მახსენდებოდა.  მე და ჩემი და დიდ ვერანდაზე ან ბაღში გავშლიდით ხოლმე პლედებს და ვიყურებოდით ცაში, ვუყურებდით მოსრიალე ღრუბლებს, როგორ იცვლიდნენ ფორმებს, თვითმფრინავების ნაკვალევს მანამდე ვიდრე საერთოდ არ აირეოდნენ ერთმანეთში და არ დაკარგავდნენ ფორმას. ვოცნებობდით 1000სისულელეზე, თუ მამა საქართველოში არ იყო ყოველ გადაფრენილ თვითმფრინავში ჩვენი ფანტაზიით მამას ჩავსვამდით და ხელს ვუქნევდით აქედან ❤  შემოდგომით როდესაც პაპა ვაშლის დასაბინავებლად იწყებდა მზადებას პირველ რიგში პატარა ყუთებს მოიტანდა. ჩვენ ჩვენებურად ვიყენებდით ამ ყუთებს ხეზე ვაშენებდით  სახლებს, შტაბებს, ლამის სამუდამოდ იქ გადავცხოვრებულიყავით ხოლმე 🙂

მენატრება ეს ყველაფერი, ტირილამდე მენატრება!!!

Read Full Post »

whats going on?

Nothing,  just routine.

დღეს ფეისბუქზე გადავაწყდი სტატუსს ”არაფერი არ ჯობია სიამოვნებით მუშაობას”  ჩემი თავი შემეცოდა. თავიდან მართლაც სიამოვნებით ვმუშაობდი, ახლა მარტო პასუხისმგებლობის გრძნობა დარჩა.

მინდა ვიზროვნო, მინდა რაღაც შევქმნა, მინდა ისევ აღფრთოვანებასა და მოწონებს იწვევდნენ ჩემი იდეები, მაგრამ მგონია რომ აღარასოდეს მოხდება ეს ყველაფერი. გამოვრობოტდი. დაპროგრამებული ვმუშაობ 9დან 9მდე, ნონ  სტოპის რეჟიმში.  არა, მუშაობა არ მეზარება, უბრალოდ საინტერესო საქმე მინდა ვაკეთო.

ხშირად მგონია რომ დავიკარგე, იქ არ ვარ სადაც უნდა ვიყო, ჩემი ბრალია, სხვას ვერავის დავაბრალებ. მაინც არ ვეცემი, ვაგრძელებ ბრძოლას. როდემდე?    უკეთეს პოზიციამდე, საინტერესო სამუშაომდე 🙂

Good Luck darling 🙂

Read Full Post »

2კვირაა დასაქმებული ადამიანი მქვია, და მე ამით ბედნიერი ვარ 🙂 დღეს რა ხდება არ მოვყვები, გრძელი ამბავია, ყოველი საღამო კი ერთმანეთს გავს, 7ზე მთავრდება სამსახური, იქედან პირდაპირ დედასთან, ანო ხშირ შემთხვევაში კარებშივე მხვდება მხიარული ჭყლოპინით, ჩამეხუტება და მეფერება.  დედა ისევ ისე მივლის როგორც ადრე, საჭმელი მაგიდაზეა, ვჭამ და თან იმ დღის ამბებს ვუყვები.  მალე გიორგიც მოდის და ”ბოშათა ბანაკი” ორთაჭალას მოემგზავრება 🙂 გზაში ისევ საუბრები განვლილ დღეზე, სამომავლო პერსპექტივებზე და ყველაზე ხშირად ჩვენთვის ამ ბოლო დროს ძალიან აქტუალურ თემაზე ”ძიძა”. დღეს თუ არა ხვალ აუცილებლად დაგვჭირდება მაგრამ ორივე ჯერჯერობით ფეხს ვითრევთ. იმ ”ერთადერთის” გამოჩენას ველით დანახვისთანავე რომ მივხვდებით რომ ეს ისაა, ჩვენი შვილის ძიძა  🙂

სახლში მოსული პატარა ოპერაციების შემდეგ ვჯდები კომპიუტერთან, ვხსნი Facebookს, ფორუმს, ბლოგს და მეილს. გუგლ რიდერი პოსტებს ვეღარ იტევს, ნელნელა ვკითხულობ, ვერ ვასწრებ ერთიანად, არადა ჩემთვის ერთი სიხარული იყო დილაობით ახალი პოსტები რომ მხვდებოდა ხოლმე. FBც თითქმის მივატოვე.  ბლოგის სტატებში ამ ბოლო დროს აქტიურობა შეიმჩნევა, მე კიდევ წარმოუდგენლად პასიური გავხდი. არა იმიტომ რომ იდეები არ მაწუხებს უბრალოდ ვეღარ ვწერ. დღეს მომინდა ყველა ჩემი მეგობრისათვის მომეყოლა როგორ ვცხოვრობ ამ ბოლო დროს, რატომ დავივიწყე ყველა. რამდენად მოვახერხე არვიცი, სწრაფ-სწრაფად ვწერ უნდა გავიქცე და ჩემს გოგოს ჩავეხუტო ❤

Love u people 🙂

 

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »