Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘პირადი’ Category

სადაცაა 30 წლის გავხდები, ვცდილობ გავიხსენო პირველი ახალი წელი რომელიც მეხსიერებაში შემომრჩა, ვერ ვიხსენებ… კადრები ერთმანეთს ენაცვლებიან, ვცდილობ ერთმანეთთან დავაკავშირო, მაგრამ არ გამომდის. მთელი ბავშვობა მესმოდა: ახალ წელს სასწაულები ხდება, ახალ წელს რასაც ჩაიფიქრებ აუცილებლად აგისრულდება, ახალ წელს განვლილი წლის საზღაურს იღებ და ამ ყველაფერმა ახალი წელი ჯადოსნურ დღესასწაულად მიქცია.

წლიდან წლამდე ველოდები სასწაულებს…..

წლიდან წლამდე ვიზრდებოდი, ვიცვლებოდი, სხვადასხვა სასწაულის მომსწრე ვხდებოდი…..

tumblr_my69hjOa611qe87fgo1_1280

აი ახლაც არ ვიცი რა მინდა 2016 წლისგან…  ბედნიერი მინდა ვიყო, 2015-ში ძალიან ბევრი ცუდი და ძალიან ცოტა, მაგრამ ძალიან კარგი რამ მოხდა… 2015 წლის სიკარგეებმა მინდა 2016 და კიდევ ბევრი წელი გამაბედნიერონ.

ჩემს გარშემო ხალხმა უბრალოდ მინდა რომ გამიშვან.

ნუ მახრჩობთ თქვენი ვალდებულებებით, დიდი ვარ საიმისოდ რომ სხვისი სურვილებით და კარნახით ვიცხოვრო.

მომეცით უფლება რომ ჩემი ცხოვრება მქონდეს და ბედნიერი ვიყო

Read Full Post »

ხშირად მითქვამს მეგობრებისთვის რომ საშინელი ინტუიცია მაქვს, თუ რამეს ვგრძნობ ე.ი ის ისე მოხდება, სხვა გამოსავალი არაა. დასაწყისშივე ვიცოდი რომ 2015 არ იქნებოდა მარტივი, იქნებოდა ერთერთი ყველაზე ხმაურიანი ვნებათაღელვითა და წინააღმდეგობებით სავსე, თუმცა დასამახსოვრებელი წელი. რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანის დასასრული და  ახლის დასაწყისი.

შეგრძნება მაქვს, თითქოს უფსკრულის პირას ვდგავარ, ქვემოთ რა ხდება ვერ ვხედავ, მინდა რომ გადავხტე, ძალიან მინდა… თუმცა გაურკვევლობის შიში მძაბავს და მაკავებს… არ იცი რა იქნება იქ ქვემოთ.

პირველი ნაბიჯი გადადგმულია, მალე ჰაერში ვიქნები, აბსოლუტურად თავისუფალი, არ ვიფიქრებ რა დამხვდება იქ ქვემოთ, იმიტომ რომ რაც არ უნდა დამხვდეს ვიცი მე ძლიერი ვარ, მე ყველაფერი შემიძლია, ავდგები და გავაგრძელებ გზას …… კიდევ ერთხელ დავიბადები თავიდან, ახალი ენერგიით, იმედებით და მიზნებით…

გაურკვევლობის სუსტებს ეშინიათ, მე არ მეშინია, მე შემიძლია, მე ძლიერი ვარ!

Read Full Post »

ყოველთვის მაინტერესებდა, რას გრძნობდნენ ადამიანები, მოულოდნელად რომ რაღაცას იგებენ. ლატარია ვიყიდე და მოვიგე,  მაგთიში მერსედესი, ჯეოსელში ბაკურიანში ბინა და პსპ–ში მაზდა მოვიგე არა. ბილეთს რომ ყიდულობ, რომ რეკავ და გათამაშებაში ერთვები, სადღაც 0.001%-ით მაინც უშვებ რომ შეიძლება ის ბედნიერი შენ იყო.
მე ამაზე ვლაპარაკობ:

შედიხარ მაღაზიაში, ყიდულობ შენთვის საჭირო ნივთს, ასრულებ სტანდარტულ პროცედურას და უცებ ბაბააახ! რაღაცის გამარჯვებული ხდები, იღბალიც ამას ქვია 🙂

რამოდენიმე დღის წინ ვუყურებდი ამ ადამიანის ემოციებს და მეც მიხაროდა რაღაცნაირად 🙂 მას ხომ გაუმართლა, ე.ი ხდება ასეთი რაღაცეები, მომავალი იღბლიანი შეიძლება მე ავღმოჩნდე, ან სულაც შენ 🙂

 

Read Full Post »

ბავშვობაში მეგონა რომ ჩემი ეკები სამუდამოდ ჩემს ეკებად დარჩებოდნენ (double ეკა), ან რატომ არ უნდა ვყოფილიყავით სამუდამოდ ერთად? გეგმები დიადი გვქონდა, ჯგუფი შევქმენით ”$#$%  Girls” წინ რა იყო აღარ მახსოვს 😦 სიმღერების სწავლაც დავიწყეთ, კონცერტებიც დავგეგმეთ 🙂 yes Girlz we dreamed ❤

მაგრამ წლები გავიდა, ერთი ეკა საერთოდ არ მეკონტაქტება, რაც დრო გადის უფრო და უფრო გული მწყდება ამის გამო. არადა როგორ მიყვარდა ❤   მეორე ეკა ზის სახლში 2 ბავშვს ზრდის და წელიწადში 2-3ჯერ ძლივს ვახერხებთ ერთმანეთის ნახვას.  ეს ადამიანები სამუდამოდ დარჩნენ ჩემს გულში, გულწრფელი სიყვარულისა და მეგობრობის სიმბოლოდ.

ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე მოდიოდნენ მეგობრები და მიდიოდნენ, სკოლიდან ეკა შემომრჩა, უნივერსიტეტიდან შორენა. სამსახურში ახლო მეგობრებს ვერ გაიჩენ, უბრალოდ არავის სცალია ამისათვის  🙂

კიდევ ერთი ეტაპი იყო PR School ❤ Awwww

ამ ადამიანებს სხვა დროს სხვა სიტუაციაში შევხვედრივარ, მომავალშოც შევხვდებოდი, მაგრამ ასე ვერასოდეს გავიცნობდი და შევიყვარებდი 🙂

ის რომ დღეს დეპრესიაში არ ვარ, 90% კარგ ხასიათზე ვარ თქვენი და თქვენთან გატარებული საღამოების გამოა 🙂

Read Full Post »

დღეს საღამოს ბლოგს ჩავუჯექი და ერთი ძველი პოსტის ძებნას შევუდექი. 2 წლის წინ შევადგინე to do list რა უნდა გამეკეთებინა, რათა ჩემი აზრით წარმატებისათვის მიმეღწია. ამ გადმოსახედიდან მეღიმება, მაგრამ მაშინ გულწრფელად მჯეროდა რომ ჩემი წარმატების გასაღები სწორედაც რომ ACCA და ბუღალტერია იყო, არადა თურმე ყველაფერი აქვე, ერთი ხელის გაწვდენაზე მქონია. თუმცა მთლად უშედეგოც არ ყოფილა  ACCA დახარჯული დროითი თუ ფულადი რესურსი 😀

ქრონოლოგიურად მივყვები თითოეულ თასქს და მივაკომენტარებ.

  1. აუცილებლად გავაგრძელებ ACCAს მეცადინეობას, ავიღებ F2–ს კი ნამდვილად ავიღე F2-იც და F1-იც 
  2. გადავიღებ CVსათვის ნორმალურ სურათს, ყველგან ან დედაბერივით მოღუშული ვარ ან ყველის ვაჭარივით ვიკრიჭები.  Done
  3. აქტიურად გავაგრძელებ სამსახურის ძებნას და აუცილებლად ვიპოვნი. Done Done Done
  4.  ბლოგინგს სერიოზულად ჩავუჯდები – ეს ნამდვილად ვერ მოვახერხე მესამე პუნქტის შესრულების გამო. იმდენად  დაძაბულ რეჟიმში მიწევდა მუშაობა ბლოგინგი კი არა სმს-ის წერას გადავეჩვიე.
  5. მომავალ წელს მაგისტრატურაში ჩავაბარებ – გადაიდო გაურკვეველი ვადით, ყოველშემთხვევაში მანამ, სანამ Master of Arts არ გააკეთებს რომელიმე ნორმალური სასწავლებელი.
  6.  ACCAზე ვეცდები ინგლისურ სექტორზე გადავიდე. იანვრიდან თუ ვერა გაისად აუცილებლად – ეს საერთოდ ამოვარდა დღის წესრიგიდან, ბუღალტერიას სამუდამოდ დავემშვიდობე 🙂 ამის მაგივრად დავამთავრე გაუ თბილისის პიარ სკოლა და ერთობ ბედნიერი ვარ ამ ფაქტით 🙂
  7. რაც მთავარია აუცილებლად გავიზრდები ყველანაირ ასპექტში – კიდევ ბევრ რამეში ვარ გასაზრდელი :/
სამომავლო to do list-ს საახალწლოდ გავაკეთებ, მანამდე ჩემს პროფესიულ სახეცვლილებაზე დავწერ ცოტას 🙂
2010 წლის აპრილი-მაისიდან აქტიურად შევუდექი სამსახურს ძებნას, იყო ვარიანტები, მაგრამ ან ბევრს არ იხდიდნენ ან არ მაინტერესებდა, მოკლედ არ გამოჩნდა ”საჩემო” არაფერი. ზაფხული მივამთავრე, შემოდგომაზე ლამის დეპრესიამ დამრია ხელი რომ ამ დროს გამოჩნდა ჩემი ხსნა 🙂
გადაცემა ”ვაკანსია”, იმ პერიოდში სატელევიზიო რეკლამებიც ხშირად ტრიალებდნენ, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევდი, მაგრამ როდესაც ფორუმზე გაიხსნა ამ გადაცემის შესახებ თემა, გადავწყვიტე ბედი მეცადა. ვცადე და ერთ კვირაში დამიბარეს ტესტირებაზე, 3 კვირაში კი უკვე დასაქმებული ადამიანი მერქვა. ძალიან კარგ და დიდ კომპანიაში დავიწყე მუშაობა, როგორც მოლარე-ოპერატორმა, რთული სამუშაო იყო, განსაკუთრებით ჩემი სტილის ადამიანისათვის. სულ ვეძებდი გამოსავალს როგორ მოვქცეულიყავი, ვხვდებოდი რომ ბუღალტერია-ფინანსები ჩემი სტიქია არ იყო, არა იმიტომ რომ ვერ ვიგებდი/არ მესმოდა, უბრალოდ კომფორტულად ვერ ვგრძნობდი იქ თავს და მორჩა.
ერთ მშვენიერ დღესაც გადავწყვიტე ის რაც კარგად ვიცოდი, მიყვარდა, კარგად შემეფუთა და ჩემი კომპანიისათვის შემეთავაზებინა.  დავწერე პროექტი კომპანიის web მარკეტინგულ სტრატეგიაზე და It worked! ერთ თვეში მარკეტინგის დეპარტამენტში გადავედი, დღეს უკვე PR და სოციალური მედიის სპეციალისტი ვარ ❤ მიხარია ძალიან!
თქვენც, ვინც ახლა იწყებთ, გირჩევთ არასოდეს დანებდეთ, არასოდეს ჩამოყაროთ ყურები. ყოველთვის იბრძოლეთ თქვენი მიზნისაკენ, ნელნელა თუმცა აუცილებლად მიაღწევთ. არ შეგეშინდეთ ცვლილებების, ახალი გამოწვევების, მთავარია გიყვარდეთ ის რასაც აკეთებთ, გჯეროდეთ საკუთარი თავის.
არასოდეს არ დანებდეთ! ბოლომდე იბრძოლეთ !

Read Full Post »

ჩემი განწყობა ბოლო ერთი თვის მანძილზე. თავისუფლება მომწყურდა ურთიერთობებშიც, სამსახურშიც, ყველგან, ყველგან. დამღალა ვალდებულებებმა.

 

სამსახურში ძალიან ბევრი საქმეა, ერთდროულად რამოდენიმე რთულ პროექტზე გვიწევს მუშაობა. მუშაობას კიდევ არაუშავს მუდმივი სტრესი და დაძაბულობა, დედლაინში ვერ ჯდები, ბიუჯეტში იზღუდები. ამ ყველაფერს ახალი უფროსიც დაემატა…

ხანდახან ისევ სხვაგან გადასვლაზე ვიწყებ ფიქრს, მაგრამ რაღაცნაირად ვერ ვთმობ, რაც არ უნდა საკვირველი იყოს მიყვარს ის კომპანია სადაც ვმუშაობ, რასაც ვაკეთებ ამ კომპანიის სიყვარულით და არა ხელფასისა და მენეჯმენტის საამებლად.

რამოდენიმე დღის უკან პიარსკოლის ბავშვები ვიყავით გასული მაკდონალდსში. ააა ❤ მიყვარს მათთან შეხვედრა, ენერგიით მავსებენ და მახალისებენ. მთელი კვირა მიმყვება ხოლმე დადებითი ემოციები 🙂

ხვალ 1 ივნისია.

ანანო 1 ივნისს მზიურში

ანანო 1 ივნისს მზიურში

მზიურში ვერ წავალ და იქაურ მხიარულებაში ვერ ჩავებმევი, სამაგიეროდ სამსახურში თვითონ ვაწყობთ ”1 ივნისობას”  ❤

მიხარია, იმედია ყველაფერი კარგად ჩაივლის !

Read Full Post »

მომენატრა, ცრემლებამდე, ყელში ბურთი გაჩხერამდე მომენატრა ჩემი ხელებ დანაოჭებული ბებო 😦 წელს მეორე აღდგომა იყო ბებიას გარეშე… ბებიას გარეშე ყველანაირი გაგებით, შარშან “არ შეიძლებოდა” საფლავზე გასვლა, წელს პატარა იყო ავად და იძულების წესით დავრჩი თბილისში. წლების წინ როგორ სხვანაირად იყო ყველაფერი, ერთად ველოდებოდით აღდგომას, პარასკევს კვერცხებს ვღებავდით, რომელსაც კვირამდე არ გვაჭმევდა ბებო :დ :დ :დ კვირას კი ყველა სოფელში იყრიდა თავს და “დიადი მსვლელობისათვის” ვემზადებოდით. ბევრს ვერ ვწერ, არ შემიძლია, უბრალოდ მენატრები ბებო… ძალიან მენატრები, შენი დაუსრულებელი “ახალგაზრდა გოგოს არ ეკადრება” რჩევებით, შენი პალეოლითის ხანის ტრადიციულობით. მენატრება შენი გალეული დანაოჭებული ხელები, ყურზე ვარდისფერთვლიანი საყურეები. უშენოდ ძალიან ცარიელია სახლი.   ძალიან მენატრები……

გილოცავ აღდგომას

ქრისტე აღსდგა!

 

Read Full Post »

Older Posts »